Njeriu me kalendarin e vet: gilmanianin

Alfred Lela-Për Gilman Bakallin: profesor, filolog, publicist, shijues i jetës, mik

Nga Alfred Lela

Një llambë të korridorit, që sheh përgjysmë nga dera e dhomës së gjumit, e gjej të djegur kur vij në shtëpi të shtunën mbrëma. E mbaj gjithmonë të ndezur kur fle. (Kam edhe unë ankthet e mia.) Por, atë mbrëmje të pafat, ja ku ndizen drita të tjera; të celularit që fillon e dridhet. Me radhë, nuk ndrijnë por nxijnë, pasojnë mesazhe të shqetësuara. Nga Ina, Ilva, Iva. Emra me gjithë ato ‘i’ që fillojnë e shndërrohen në ‘oi’. Ka në fjalët e të triave një shpresë se unë do dija të kundërtën e asaj që ato kanë marrë vesh; një përpjekje për të gërmuar në informacionet e një miku për një mik, i cili pritet t’u thotë me siguri: mos ia fusni kot, ku vdes Gilman Bakalli!? I mbyllur në zyrë, gjithë pasditen e së shtunës, duke punuar për një album me rastin e 10-vjetorit të MAPO, portreti dhe shkrimet e Gilmanit më dolën përpara me dhjetëra herë. Por gjasa e vdekjes as edhe një.

Marr Tonin Gjurajn, ndoshta më të afërtin ndër miqtë e Gilmanit, dhe gulshet në zërin e mbytur të atij burri ma shtrijnë përpara të zezën e asaj që ka ndodhur. Ja pra që ‘i’-të u kthyen në ‘oi’. Po pra, vdiska edhe Gilman Bakalli!

Të martën hëngrëm drekë bashkë, një ritual që bashkë me Klem Milen e Land Lamin e (për)kryenim thuajse çdo ditë prej dy vjetësh. Të ndërprerë javët e fundit, për shkak të një pune të re e të lodhshme menaxheriale të Gilmanit. Të enjten u ndeshëm, ose më saktë u dëgjuam. E njohëm njëri-tjetrin nga zëri që përtej perdeve të një klinike fizioterapie. Unë dola i pari dhe, sërish pa u parë, thamë ‘mirupafshim’ pasi kishim shkëmbyer ca batuta. Pa e ditur se qe ‘lamtumirë’.

Po, me Gilman Bakallin u ndeshëm së fundi, dy ditë para se ai të largohej këso bote, në një klinikë të përkujdesjes për trupin. Trupi ishte tempulli ku banonte ai burrë i cili dukej më i ri se 49 vitet e kalendarit të jetës. Ai nuk e pranonte kalendarin gregorian të viteve, dhe mund të thuhet se kish të vetin: gilmanianin. Për të kurdisur orët dhe ditët e këtij kalendari, përdorte ecjen dhe ngjitjen në mal, palestrën, ushtrimet në apartamentin e tij dhe, sidomos biçikletën. Fliste për këtë dyrrotak minimalist, siç Tedi Papavrami mund të flasë për një Stradivarius. Ai njihte biçikletën; njihte trupin e vet, dhe nëpërmjet këtyre dy instrumenteve njihte edhe trupin e Shqipërisë. Fundjavat e këtij vendi do të jenë të zbrazëta pa spikamën e atij burri majë biçiklete, që kërkonte majat, për shpirtin, sigurisht, më shumë se për trupin. Këtë funksion kishte trupi i Gilmanit: pedana ku shpirti i tij hidhej nga hovi në hov.

Po, shpirti i tij e dinte se ky intensitet i trupit kishte të bënte me pabarazinë kalendarike të të dyve. Shpirti do të shkonte në amshim, e trupi sall një tempull i përkohshëm do të qe.

Gilman, kaloi mesnata e së shtunës. Unë hyra në një të diel mëngjesin e së cilës do e kisha dashur si refrenin e asaj këngës ‘easy like a Sunday morning’. Shpresoj shumë që ti të kesh hyrë në ato porta, të cilat besimtarët në Zot i njohin si ‘të perlta’, dhe kjo të jetë kolona zanore në atë vend. E di, ma merr mendja, se shpirti e trupi të janë hepuar këtë të shtunë kur je ndeshur si me një rrufe me të papriturën e ndarjes nga hera dhe përgjithmona e jetës mbi këtë tokë.

Ne qeshnim sa herë ti guxoje, në kundrashenjë me semaforët, dhe dilje na prisje në bregun tjetër të rrugës. Gjithmonë para nesh. Me ngutin që tani mund ta shpjegojmë, por asohere e merrnim si një tekë gazmore të një burri që nuk e ka vrarë fëmijën brenda vetes.

Njeriu e di. Oh, sa mirë e di! Kalendarin dhe fundin e tij. Orën e parë dhe të mbrame. Peshën e përkohësisë që i mban trupi dhe përjetësinë që ka te shpirti.

E imagjinoj, o mik, shpirtin tënd duke i ikur trupit. Ndoshta i kënaqur me atë se, në kohën e asnjë kalendari, tempulli yt i kësaj bote nuk ishte rrëgjuar. Herën e fundit që e pe trupin tënd, ai nuk kish lëvizur nga skulptura të cilën vetë kishe gdhendur. Sepse, Gilman, për të të kujtuar një batutë që shkëmbenim shpesh me Henrin: gjithë lufta në këtë jetë bëhet për të patur një skelet për të qenë. Këtë i tha Salvador Dali, kur e takoi së pari, Amanda Lear-it.

Ti i pate të dyja: trupin dhe mendjen.

Shkruar Nga
More from admin

Art me mbetjet metalike të makinave, imagjinata e iranianit në skulptura mbresëlënëse

Artisti iranian Bahram Ashofteh ka gjetur një mënyrë të veçantë plot imagjinatave...
Read More