Remi në shahun Meta-Rama

Nga Ervis Iljazaj

Më fund Presidenti Ilir Meta ka dekretuar Sandër Lleshin si ministër të Brendshëm, duke i dhënë kështu fund një përplasjeje institucionale midis presidencës dhe kryeministrisë, e cila fare mirë mund të evitohej.

E megjithatë, dy javë të cilat pasuan deklarata dhe kundërdeklarata midis Kryeministrit Rama dhe Presidentit Meta, përtej debateve kushtetuese, ishin padyshim një komunikim polik në distancë, si për të kujtuar se, instinkti politik i Presidentit nuk është shuar aspak. Madje, është më i gjallë se asnjëherë.

Në këtë kuptim, edhe pse u kritikua shumë përcaktimi i këtij konflikti nga Edi Rama si një lojë shahu, në të vërtetë ishte e tillë. Nëse do të ishte thjesht një mosmarrëveshje kushtetuese, do të zgjidhej me një komunikim formal midis dy institucioneve.

Në fakt dukej e çuditshme, marrëdhënia “paqësore” midis mazhorancës dhe Presidencës që nga momenti në krye të saj është Ilir Meta, për faktin se, historia politike dhe personaliteti i Ilir Metës të jepte idenë e një marrëdhënieje që do të ishte totalisht e kundërt.

Kështu që, herët apo vonë, një përplasje e tillë do të ndodhte. Dhe ndodhi pikërisht në një situatë nevralgjike, atë të propozimit të një ministri nga ana e Kryeministrit. Pra, një refuzim mu në zemër të pushtetit të Edi Ramës.

Pas dekretimit, i cili do të duhet të ishte një procedurë normale, shumë e interpretuan këtë akt si një zmbrapsje të Presidentit dhe një fitore të Edi Ramës.

Mirëpo, si përfundoi vërtet loja e Shahut midis Presidencës dhe Kryeministrisë?

Po të vazhdojmë të përdorim gjuhën e shahut, mund të thuhet se përfundoi në remi (barazim), në pritje të një loje të tjetër, që ndoshta do të na japë një fitues.

Edhe pse si përfundim Ilir Meta e dekretoi Sandër Lleshin si ministër të Brendshëm, tanimë roli i Presidentit në këtë aspekt nuk është më si më parë. Me refuzimin e parë, Ilir Meta i tregoi mazhorancës së Partisë Socialiste se nuk do të jetë një kafshatë e lehtë për t’u kapërdirë. Rruga politike që do të duhet të bëjnë bashkë Rama si Kryeministër dhe Meta si President është ende e gjatë.

Roli dhe kompetencat e Presidentit në një Republikë Parlamentare, shpeshherë varet nga personi që është në krye të atij posti. Personaliteti i fortë politik i Ilir Metës, padyshim që do t’i japë një dimension tjetër figurës së Presidentit të Republikës.

Nga ana tjetër, mund të thuhet se, Edi Rama, në të gjitha komunikimet e tij në këtë situatë aspak të lehtë për të, ishte pothuajse strategjikisht perfekt. Me qetësi dhe dashuri, duke i Iu përgjigjur me armën më të preferuar të Presidentit Meta, arriti të dërgonte në krye të Ministrisë së Brendshme kandidatin e tij, Dhe, këtë gjë e bëri pa krijuar asnjë tension apo pa thënë asnjë fjalë të tepërt kundrejt Presidentit të Republikës. Ndryshe nga ç’pritej, Edi Ram zgjodhi tonin e ulët dhe jo sulmet ndaj Presidetit të Republikës. Duke e ditur fare mirë, se një strategji e tillë ishte totalisht kundra tij dhe do të agravonte situatën politike, gjë e cila nuk i leverdiste në këto momente.

Prandaj, e gjitha loja e shahut prej dy javësh midis Presidencës dhe Kryeministrisë, kësaj here nuk tregoi asnjë fitues. Por, tregoi edhe njëherë se marrëdhënia midis mazhorancës dhe Presidencës, nuk do të jetë aspak aq e qetë sa duket. Mirëpo, për momentin, asnjërës nuk i leverdis që të tregojë dhëmbët, në pritje të një kohë më të mirë ose më të keqe, për të zhvilluar këtë betejë.

Shkruar Nga
More from Enton Palushi

KLGJ dhe KLP kalon pa konsensus, përbërjen e caktojnë goglat 

Pas shqyrtimit dhe hedhjes në votim nga nënkomisioni, asnjë prej kandidaturave nuk...
Read More