Nga kishat te lumenjtë, një tjetër ‘67

Nga Fisnik Biba

Një tjetër leje shfrytëzimi HEC në Selitë, Mirditë. Ca kinse-këshillime që mësyejnë prapë dy lumenj të vegjël, një në Simon, tjetri në Arrëz. Mirditë akoma. Ka plot. Valbona në Dragobi. Lumi Cen në Tamarë. Holta në Gramsh. Lista e tyre e gjatë do u dhimbsej dhe shkaktarëve të kësaj drame. Do iu ngjallte mëshirë deri kur të kuptonin se ky është një rast i volitshëm për t’u kamur pa punuar, pa shpërvjelur mëngë, pa u munduar mbi libra, qoftë dhe një ditë të vetme. Ras’ e deli ras’. Atëherë do ju binte shpirti në paqe.

Një tjetër ‘67. Në vend të kishave, lumenjtë. Në vend të pikturave, gurrat e stërhershme.

Nën një trysni gjithnjë e më të madhe po bie pjesë-pjesë trashëgimia e vetme e mbetur në Shqipëri: Ujërat e maleve. Me shpresën që i gjith’ vendi të mbulohet nga një Ujanë e Keqe. Ashtu si atëherë, në ‘67 e tmerrshme, kur një zemërim i madh kundër lutjes, kundër njeriut e mbamendjes historike, me plot çnjerëzi mësyu kishat e xhamijat shqiptare. Mbi dy mijë ngrehina falje. Humbja më e madhe lëndore në Historinë tonë moderne. Në kohën kur ishim të pushtuar nga Shqiptarët. (Por fajin, me zgjuarsi, ja kemi lënë një njeriu të vetëm!)

E tani shkatërrimi i lumenjve! Me lumth përrua shé rrëke vija-uji lugje e lugina. Kanë ardhur ca pushtues të tjerë që po plaçkitin e rrëmbejnë bukurinë natyrore në emër të askujt. Zotër të një Shqipërize demokratike: me një shoqëri civile uloke, një masmedia të lidhur në djep me përfituesit e lejeve, një klasë politike kryekrejet e papërgjegjshme e tinëzare.

Janë dhënë treqind leje shfrytëzimi për HEC. Pa bujë pa zhurmë. Një spërkatje e lehtë në ndërgjegjen e atyre që marrin vendime, vjen nga një lajmth që nxjerr kryet në dëgjesën publike. Do i kalojmë lejet e HEC-eve në sitë. Jo po do i shqyrtojmë të gjitha një nga një nga e para. Do bëjmë do zhbëjmë, na jepni votat (ose na i shitni) e ja ku do jemi. Pritni sa të vijmë ne të tjerët, e do shihni si do i japim munxët. Se në fund ky është faji juaj, që s’dini ta doni e t’i dilni dorëzanë këtij vendi. Se në fillim ish’ betoni, e betoni ish në Zotin, e betoni ish’ Zoti.

Oh Zot sa më çmend gjith’ ky trishtim. Kjo vjedhje e mundimshme. Kjo ‘67.

E njerëzit që nuk mbajnë anë. Frikacakët që fshihen pas gishtave. Atë që shpërfillin çdo gjë të mirë e çdo gjë të bukur. Dhe neve që kemi rënë nga Fan Noli te Lefter Maliqi, nga Nikollë Kaçorri te Taulant Balla. Ma gëzofshi ju Shqipërinë.

Shkruar Nga
More from Enton Palushi

Melanoma: Kush rrezikohet nga kanceri i lëkurës

Melanoma mund të trajtohet suksesshëm nëse zbulohet në kohë. Ky kancer mund...
Read More