Islami nuk ju urren, zotëri!

Nga Muhamed B. Sytari

Para disa ditësh ndërroi jetë një burrë i nderuar, që në fjalorin e shoqërisë sonë qytetare quhet: “Zotni Shkodre”. Shpeshherë e kam parë në xhami. Një burrë i qetë, i buzëqeshur, komunikues. Nuk e mbaj mend ndonjëherë jashtë kësaj kornize. Jemi përshëndetur disa herë, me shumë dashamirësi e respekt. Ai me buzëqeshjen e tij, me respektin dhe finesën e zotnillëkut të tij, ka lënë gjurmë respekti e nderimi në kujtesën time.

Akoma sot, kujtimi i tij më sjell ndër mend fjalën e urtë profetike të shekujve të shkuar: “Ata që do të jenë më afër meje në tubimet e ditës së kiametit, janë ata që kanë sjelljen më të mirë”. Sepse, në të vërtetë, në Islam: “Feja është mënyra e sjelljes”!

Pikërisht, ky model esencial i marrëdhënies së myslimanit në shoqëri, është përgjigjja më e urtë praktike për krejt ata që frikësohen nga propaganda islamofobe dhe thonë: “Islami na urren!”.

E vërteta është se, shoqëria e jonë ka nevojë për modele frymëzuese të myslimanit-qytetar, atij që qytetarinë islame e ka në gjen dhe di ta shfaqë edhe me heshtjen e tij, edhe me një buzëqeshje, edhe me një gjest fisnik, edhe me një fjalë të urtë, që ndërton e përhap dritë…

Realisht, shoqëria jonë ka nevojë për prekjet begatuese të Islamit që e zbut natyrën njerëzore, që e bën njeriun, Njeri; të paqtë, paqtues, paqebërës, dhurues i sigurisë me sjelljen dhe moralin e tij, garanci për këdo, me të cilin ka një kontakt a një marrëdhënie, përtej fesë e bindjes, tamam sikurse udhëzojnë tekstet e shenjta të fesë islame!

Shoqëria e jonë ka nevojë për njerëz me fytyra të qeshura, që hyjnë në xhami e dalin prej saj me fytyrë të qeshur, me nur besimi, me shenjat e prehjes, që konvertohen në mirësjellje e mëshirë për krijesat e Zotit në marrëdhëniet e përditshme, mbështetur në udhëzimin muhamedan: “Buzëqeshja në fytyrën e vëllasë tënd është sadeka!”, pra, buzëqeshja barazohet me lëmoshën e lavdëruar, që gëzon zemrën dhe shëron plagën!

Shoqëria jonë, përherë e më shumë ka nevojë për modelin e myslimanit, me mirësjelljen e të cilit zbulohen perdet e hirta të paragjykimit, dyshimet vrastare që mbushin kokat e njerëzve të zakonshëm, që nuk na kanë as u kemi asnjë borxh, përveç mirësjelljes dhe respektit për shkak të origjinës së përbashkët.

Modeli i zotnive myslimanë me fytyra të qeshura, më kujton shpesh fjalën e urtë, plot kuptime qytetëruese, me të cilën profeti i Islamit i drejtohej njerëzve: “Krijesat janë krejt nevojtare për All-llahun, më i dashuri i tyre për Të, është më i dobishmi i tyre për krijesat e Tij”!

Dhe, unë mendoj se shoqëritë njerëzore sot, janë nevojtare për modelin e myslimanit; njeriut të paqtë, dhuruesit të sigurisë, shembullit në mirësjellje, ndërtuesit të urave të komunikimit, njeriut-NJERI, atij që pa asnjë paragjykim pret në derë të xhamisë edhe terroristin e fshehur vrastar, me buzëqeshje të sinqertë dhe me një mirëseardhje: “Hello brother!” të sinqertë, ndonëse myslimani dhe terroristi qëndrojnë larg njëri-tjetrit, si vetë polet e kundërta..!

Ka nevojë të madhe bota e jonë të çlirohet nga “tregtia” e pandershme dhe e paligjshme e islamofobisë, sepse, në fund të fundit, Njeriu i sotëm dhe ata që vijnë duhet ta dinë e të binden se: Islami nuk ju urren, zotëri!

Shkruar Nga
More from Enton Palushi

Përse Berisha, Kryemadhi dhe Meta janë të interesuar të rrisin profilin politik të Veliajt?

Nga Ervis Iljazaj Sali Berisha ka bërë publik ditën e djeshme një...
Read More