Asnjë pikë loti për ‘shtrigën lejla’

lejlaNga Peter Tiede, BILD

Gjermania lindore nuk kishte ngjyra.

As kujtimet për të nuk kanë ngjyra.

Gjithçka është gri. Vetëm grija jo: Margot Honecker.

Gruaja e udhëheqësit të shtetit, Erich Honecker, kishte flokë lejla.

Ajo ishte shtriga lejla.

Atë e urrenin si asnjë të dytë në Republikën Demokratike Gjermane.

I shoqi ishte një idiot.

Ajo ishte inteligjente, dyshuese, cinike dhe vërtet e rrezikshme.

Tani ministrja e përjetshme e Arsimit në RDGJ (1863-1989) ka vdekur.

Vdiq në moshën 89-vjeçare në mërgim, në anën tjetër të botës, në Santiago të Kilit.

Atje ishte arratisur në vitin 1992 pas një odiseje mbi Moskë dhe një ndalese në Berlin.

Erich Honecker e ndoqi në vitin 1993.

Ai vdiq në vitin 1994 në moshën 81-vjeçare.

“Ajo vdiq më 27 prill në paqe”.

Në paqe???

Ajo!!!

Viktimat e saj vuajnë edhe sot dhe nuk gjejnë paqe.

Ajo kurrë nuk doli përpara gjykatës për atë që u ka bërë brezave si ministre e Arsimit.

Ajo mbeti pa ndëshkuar.

Deri në fund.

Gjatë telefonatës së fundit para disa muajsh ajo fillimisht heshti.

Më pas ulëriti.

Sipas saj, gjithçka ishte një intrigë e Perëndimit dhe ‘reformatorëve’ me në krye tradhtarin Michail Gorbatchov.

RDGJ-ja e saj e bukur dhe krenare ishte tradhtuar.

Ajo nuk e tha kurrë një fjalë të ngrohtë për ata shpirtra të thyer nga sistemi Honecker.

Sepse ajo nuk ishte nëna e kombit.

Ajo ishte një njerkë e pabesë.

Qindra-mijëra fëmijë kanë vuajtur nën sistemin e saj të edukimit stalinist.

Margot u rrit në kohëra të vështira: Mamaja i vdiq në vitin 1940, kur ajo ishte 14 vjeç.

Babai, komunist si mamaja e saj, ishte në disa kampe përqendrimi.

Ajo vetë erdhi në Hamburg në familjen e Wolf Biermann.

Pas luftës, këngëtari Biermann u vendos në Berlinin lindor për të studiuar.

Atje mori nënshtetësinë e Gjermanisë Lindore, por shumë shpejt u kthye në armik të familjes Honecker.

Njeriu që e kishte strehuar atë në kohë të vështira, u diskreditua publikisht dhe iu hoq nënshtetësia.

Kjo vetëm pse kishte dhënë një koncert në Perëndim.

Ajo nuk njihet asnjë mirënjohje, ishte e akullt dhe hakmarrëse. Ndaj gjithkujt.

Vetëm ndaj vetes jo.

Ajo jetonte në luks.

Rrobat dhe kozmetikën e merrte në Perëndim.

Me kostot e popullit.

Ajo jetonte mirë, shumë mirë. Madje edhe kur ishte në Kili, Gjermania i dërgonte pensionin e saj rregullisht.

Çdo muaj nga 1600 euro.

Edhe në Kili, familja Honecker jetonte pas një muri.

Një mur i madh jeshil.

Ishte si më parë.

Të vëzhguar. Por tashmë jo nga regjimi, por nga një roje trashaluq.

E bija, Sonja u martua me një kilian, që e kishte njohur në RDGJ.

Dhe shkuan së bashku në Santiago.

Prindërit e ndoqën.

E bija u nda dhe u kthye sërish në Gjermani.

Me gjyshen qëndroi nipi.

Roberto Yanez Betancourt, 41 vjeç.

Artisti është krejt e kundërta e asaj me të cilën krenoheshin komunistët.

Surrealist dhe i varur nga droga, ai iu nënshtrua një terapie detoksikimi në Kubë.

Ishte edhe hipi.

Megjithatë ishte i preferuari i gjyshes.

Ajo e mbante shumë pranë.

Dhe ai bënte rrush e kumbulla paratë e gjyshes, edhe pse nuk e donte shumë atë.

Nuk e donte as nipi!

Shkruar Nga
More from revista mapo

Në krizën politike “mbërrin” ‘Pajtorja’ e Shqipërisë

Kryevepra e vitit 1800, Zoja e Shkodrës rikthehet në Katedralen e Shkodrës....
Read More